به گزارش کردپرس، ندیم سِوِن با نام دیگر «بهجت چارچلا»، عضو «گروه صلح و جامعه دموکراتیک» (نامی که پس از فسخ PKK به این سازمان داده شده است) که در ۱۱ جولای ۲۰۲۵ در مراسم سوزاندن سلاحها شرکت کرده بود، با اشاره به گذشت یک سال از این اقدام، خواستار فراهم شدن آزادی و شرایط فعالیت سیاسی برای عبدالله اوجالان شد.
ندیم سون در سخنانی گفت که ادامه روند «صلح و جامعه دموکراتیک» بدون به رسمیت شناختن جایگاه اوجالان بهعنوان مذاکرهکننده اصلی و فراهم شدن امکان ارتباط آزاد او با جامعه، هیئتهای سیاسی، دانشگاهیان و رسانهها ممکن نخواهد بود.
پس از فراخوان «صلح و جامعه دموکراتیک» عبدالله اوجالان در ۲۷ فوریه ۲۰۲۵، جنبش آزادی کردستان مجموعهای از اقدامات را در این چارچوب انجام داد. یکی از این اقدامات، مراسم سوزاندن سلاحها در غار جاسنه بود که با حضور بسه هوزات، رئیس مشترک شورای اجرایی KCK، ندیم سِوِن، عضو کمیته مرکزی PKK و ۲۸ عضو دیگر این سازمان برگزار شد.
ندیم سِوِن در گفتوگو با خبرگزاری ولات، با اشاره به نخستین سالگرد این مراسم، گفت با وجود اقداماتی که از سوی جنبش انجام شده، دولت ترکیه هنوز پاسخ عملی و متناسبی ارائه نکرده است.
او اظهار داشت: «اگر دولت ترکیه گامهای جدی برداشته بود، ما امروز میتوانستیم در دیاربکر، درسیم، آنکارا و استانبول فعالیت سیاسی دموکراتیک انجام دهیم. دیگر نیازی نبود که از این کوهستانها پیام و فراخوان بدهیم.»
روند صلح از سوی PKK یکطرفه پیش رفته است
ندیم سِوِن فراخوان ۲۷ فوریه عبدالله اوجالان را فراتر از توقف مبارزه مسلحانه دانست و گفت این فراخوان، طرحی برای ایجاد جامعهای نوین و دموکراتیک بوده است.
او گفت: «این یک روند بسیار مهم و راهبردی است. عبدالله اوجالان فقط برای متوقف کردن مبارزه مسلحانه فراخوان نداد؛ او مانیفستی برای انسانیت، دموکراسی، آزادی و ساختن جامعهای تازه و دموکراتیک ارائه کرد. جنبش ما نیز این فراخوان را با تمام وجود پذیرفت.»
وی با اشاره به اعلام آتشبس در اول مارس ۲۰۲۵ و برگزاری دوازدهمین کنگره PKK افزود: «در این کنگره، راهبرد جامعه دموکراتیک و ملت دموکراتیک پذیرفته شد. روند باید در چنین چارچوبی خوانده شود، نه اینکه فقط درباره چگونگی تحویل یا امحای سلاحها گفتوگو شود.»
سِوِن گفت اگرچه برخی اقدامات از سوی دولت انجام شده، اما روند از نظر گامهای عملی همچنان متوازن نیست: «ما برخی اقدامات را انکار نمیکنیم، اما افکار عمومی، نیروهای دموکراتیک، دوستان و سوسیالیستها باید بدانند که گامهای برداشتهشده یکطرفه مانده است.»
مقامهای حکومت ترکیه باید زبان خود را تغییر دهند
ندیم سِوِن از نحوه تعریف روند از سوی مقامهای ترکیه انتقاد کرد و گفت برخی مقامها همچنان آن را در چارچوب «تروریسم» و «مبارزه با تروریسم» توضیح میدهند.
او اظهار داشت: «هدف عبدالله اوجالان و فراخوان دولت باغچه لی، تغییر و تحول در ساختار دولت-ملت بود، اما بسیاری از طرفها این موضوع را محدود میکنند و آن را فقط به کنار گذاشتن یا نابودی سلاحها تقلیل میدهند.»
او افزود: «در اصل، هدف این است که مسائل اجتماعی، سیاسی و حقوقی از طریق گفتوگو، مذاکره و سیاست دموکراتیک حل شوند. این روند از آزادی زنان تا آزادی جامعه را در بر میگیرد و نباید با رویکردی محدود به آن نگریست.»
سِوِن گفت دولت ترکیه از یک سو عبدالله اوجالان را بهعنوان مخاطب میپذیرد، اما از سوی دیگر همچنان از زبانی استفاده میکند که با ماهیت روند سازگار نیست.
او با اشاره به سخنان اخیر نعمان کورتولموش، رئیس مجلس ترکیه، درباره «ترکیه بدون تروریسم» و «منطقه بدون تروریسم» گفت: «یک مسئله صدساله وجود دارد؛ مسئله مردم کُرد، هویت، فرهنگ و به رسمیت شناختن تاریخی کردها و کردستان است. این مسئله با چنین عبارتهای مبهمی حل نمیشود. زبان و رویکرد باید تغییر کند.»
سوزاندن سلاح از سوی PKK اقدامی بیسابقه بود
ندیم سِوِن مراسم ۱۱ جولای ۲۰۲۵ را نشانه پایبندی اعضای گروه به خطمشی عبدالله اوجالان دانست و گفت این اقدام با هویت آشکار و در برابر افکار عمومی انجام شد.
او گفت: «در تاریخ مبارزات سیاسی، اقدامی مانند سوزاندن سلاحها به این شکل وجود نداشته است. ما با هویتهای آشکار، در برابر افکار عمومی و با تصمیمی راهبردی سلاحها را سوزاندیم.»
به گفته او، این اقدام «اراده، جدیت، حساسیت و پایبندی» جنبش به راهبرد عبدالله اوجالان را نشان داد، اما دولت ترکیه با سرعتی بسیار کم حرکت کرده است.
سِوِن گفت: «جنبش آپویی گامهایی راهبردی، جدی و بدون ترس برداشت، اما دولت ترکیه مانند لاکپشت حرکت میکند، اقدامات خود را به تعویق میاندازد و بر اساس منافع مقطعی و پراگماتیک رفتار میکند.»
او تشکیل کمیسیون پارلمانی و پذیرفتن عبدالله اوجالان بهعنوان مخاطب را مهم دانست، اما افزود این اقدامات برای پیشبرد روند کافی نیستند.
در نشست ناتو به جای صلح از افزایش قدرت جنگی سخن گفتند
ندیم سِوِن همچنین به اجلاس ناتو در آنکارا اشاره کرد و گفت در حالی که عبدالله اوجالان و جنبش کُرد بر سیاست دموکراتیک و صلح تأکید دارند، در اجلاس ناتو افزایش تسلیحات و قدرت نظامی در مرکز بحثها قرار گرفته است.
او گفت: «در طرف مقابل هنوز از جنگ سخن گفته میشود. در اجلاس ناتو، کشورها درباره افزایش سلاحهای خود، توان هستهای و شیمیایی و توسعه قدرت نظامی گفتوگو کردند.»
سِوِن افزود مراسم سوزاندن سلاحها نشان داد که اعضای گروه برای ورود به سیاست دموکراتیک آمادگی دارند، اما یک سال گذشته بدون پیشرفت ملموس سپری شده است.
او اظهار داشت: «اگر روند با شجاعت و سرعت بیشتری پیش میرفت، ما اکنون در دیاربکر، درسیم، آنکارا و استانبول سیاست دموکراتیک انجام میدادیم. این تأخیرها و رویکردهای کند، قابل انتقاد هستند.»
قوانین آزادی باید از وضعیت اوجالان آغاز شود
ندیم سِوِن با اشاره به سخنان دولت باغچه لی درباره تعیین جایگاه حقوقی عبدالله اوجالان گفت این موضوع تاکنون در حد سخن باقی مانده و به اقدام عملی تبدیل نشده است.
او گفت: «دولت باغچه لی گفت که جایگاه عبدالله اوجالان باید مشخص شود؛ این موضوع در سخن وجود دارد، اما در عمل چیزی دیده نمیشود.»
او تأکید کرد نخستین اقدام ملموس باید تضمین شرایط آزادی، امنیت و سلامت عبدالله اوجالان باشد. او افزود: «دوازدهمین کنگره PKK تصمیم گرفته است که عبدالله اوجالان مذاکرهکننده اصلی است. یعنی او نماینده همه ماست و آنچه میگوید برای ما معتبر است.»
سِوِن ادامه داد: «عبدالله اوجالان چگونه میتواند در شرایط انزوای ۲۷ ساله این روند را هدایت کند؟ شرایط امنیت، سلامت و فعالیت سیاسی او باید اصلاح شود. ما به اینها قوانین آزادی میگوییم و قوانین آزادی از عبدالله اوجالان آغاز میشود.»
بدون آزادی جسمانی اوجالان، روند صلح عقیم می ماند
ندیم سِوِن با اشاره به نمونههای بینالمللی حل منازعه، از جمله تجربه نلسون ماندلا، گفت لزوماً نیازی به تکرار دقیق مدل آفریقای جنوبی نیست، اما میتوان از شیوههایی مانند حبس خانگی استفاده کرد.
او گفت: «میگویند این روند باید مدل ترکیه باشد؛ بسیار خوب، اما روند باید در برابر افکار عمومی شفاف باشد. امروز هر اتفاقی در جهان رخ دهد، مردم در همان لحظه از آن آگاه میشوند. این روند هم نباید پنهانی باقی بماند.»
وی افزود عبدالله اوجالان باید بتواند با دوستان خود، دانشگاهیان، خبرنگاران، هیئتهای داخلی و بینالمللی دیدار و از طریق رسانهها با مردم ترکیه و افکار عمومی جهان ارتباط برقرار کند.
سِوِن گفت: «با یک دیدار در هر ۴۵ روز یا دو ماه، روند چگونه پیش خواهد رفت؟ این مسئلهای صدساله است و بر تمام خاورمیانه تأثیر دارد. ۴۷ روز است که هیچ دیداری با عبدالله اوجالان انجام نشده است. سیاست دموکراتیک با این شیوه شکل نمیگیرد.»
او افزود: «عبدالله اوجالان باید ۲۴ ساعته امکان ارتباط آزاد داشته باشد و بتواند با همه طرفها تماس بگیرد. تا زمانی که این شرایط فراهم نشود، روند پیش نخواهد رفت.»
از ۲۵ ماه می هیچ تماسی از سوی اوجالان نداشته ایم
عضو ارشد PKK با اشاره به بحثها درباره «قانون چارچوب» گفت چنین قانونی نمیتواند یکطرفه تدوین شود.
او اظهار داشت: «۴۵ روز است شبکههای تلویزیونی ترکیه میگویند قانون چارچوب تصویب خواهد شد و پیش از تعطیلی مجلس به پارلمان میرود؛ اما خودشان با خودشان حرف میزنند. مخاطب آنها چه کسی است؟ تاکنون چیزی به ما نرسیده است.»
سِوِن افزود: «از ۲۵ ماه می تاکنون هیچ نظر و ارزیابیای از عبدالله اوجالان به ما نرسیده و نمیدانیم چه کسانی با او دیدار کردهاند.»
او گفت یک روند سیاسی باید به صورت مشترک و با گفتوگوی دائمی میان طرفها پیش برود: «روند یکطرفه پیش نمیرود. اگر قرار است این رقص، رقصی دموکراتیک و صلحآمیز باشد، باید با مخاطب خود بهصورت مداوم مذاکره کنید؛ ابتدا با عبدالله اوجالان، سپس با PKK و نیروهای دموکراتیک.»
سِوِن هشدار داد که برگزاری دیدارها تنها در مقاطع مورد نیاز دولت و قطع ارتباط در زمانهای دیگر، زمینه تحریک و بحران را فراهم میکند.
او تأکید کرد قانون باید همه افرادی را که از مسئله کُرد متأثر شدهاند، در بر گیرد: «هزاران نیرو در کوهستانهای کردستان حضور دارند، دهها هزار نفر در داخل و خارج کشور از این مسئله آسیب دیدهاند. اگر همه این افراد در چارچوب قانون قرار نگیرند، راهحل چگونه محقق خواهد شد؟»
یک سال است دست صلح ما در هوا مانده است
ندیم سِوِن گفت اعضای گروه با هیجان و امید، سلاحهای خود را سوزاندند و دست خود را برای صلح و سیاست دموکراتیک دراز کردند، اما این دست تاکنون بیپاسخ مانده است: «ما سلاحها را سوزاندیم، اما دستمان در هوا ماند. با این بیعملی، گویی به ما میگویند دوباره بروید و سلاحهایتان را بردارید.»
سِوِن افزود: «یک سال است منتظریم سیاست دموکراتیک در قانون اساسی یا قانون چارچوب تضمین شود. ما گفتیم مبارزه مسلحانه راهبردی را پایان میدهیم، از خشونت فاصله میگیریم و با وجود همه کشتارها و درگیریهای گذشته، دست گفتوگو، خواهری و برادری را دراز میکنیم؛ اما این دست بیپاسخ مانده است.»
او هشدار داد که اگر راه سیاست دموکراتیک گشوده نشود، شمار افرادی که به کوهستان روی میآورند، میتواند افزایش یابد.
حکومت نباید بیش از این دیر کند
سِوِن از دولت ترکیه خواست روند را جدی بگیرد و گفت اگر رویکرد دولت واقعاً جدی بود، نمایندگان آن تاکنون میتوانستند در آنکارا یا دیاربکر با عبدالله اوجالان پشت میز مذاکره بنشینند.
او گفت: «ما که گوسفندانی در برابر چاقو نیستیم و حق دفاع از خود را داریم. اگر دولت در برابر موضع عبدالله اوجالان جدی بود، امروز نمایندگان دولت در آنکارا با او پشت یک میز نشسته بودند یا او در دیاربکر با نمایندگان دولت مذاکره میکرد.»
او تأکید کرد پذیرش سیاست دموکراتیک به معنای کنار گذاشتن ارزشها، دستاوردها و هویت جنبش نیست: «هیچکس تصور نکند که ما از دستاوردهای ۵۳ سال مبارزه، از زبان، فرهنگ، هنر، جامعه، آزادی زنان و ارزشهای ملت دموکراتیک چشمپوشی خواهیم کرد.»
سِوِن افزود جنبش میخواهد اهداف خود را بدون خشونت دنبال کند، اما برای تحقق این امر، طرف مقابل نیز باید سیاستهای پیشین را کنار بگذارد.
دیگر نمیخواهیم صدای گریه زاری مادران را بشنویم
ندیم سِوِن همچنین از فعالیت مادران صلح حمایت کرد و گفت اگر دولت نیز خواهان پایان رنجهاست، باید به خواستههای آنان گوش دهد.
او اظهار داشت: «دیگر نمیخواهیم صدای ناله مادران و کودکان را بشنویم. اگر دولت هم این را نمیخواهد، باید به مادران صلح گوش دهد.»
او افزود: «مادرانی که دهها فرزند خود را از دست دادهاند، همچنان میگویند اردوغان و باغچه لی برای حل مسئله گام بردارند. اگر دولت گام برندارد، فرزندان ما ناچار خواهند بود از خود دفاع کنند.»
سیاست دموکراتیک باید بدون وقفه برای ساخت جامعه تلاش کند
ندیم سِوِن در پایان گفت اعضای جنبش (PKK) در طول یک سال گذشته بر اساس «مانیفست صلح و جامعه دموکراتیک» آموزش دیده و ساختار فکری و سازمانی خود را با این راهبرد تطبیق دادهاند: «ما خود را برای سیاست دموکراتیک آماده میکنیم، اما بدون فراهم شدن راه قانونی، کسی بازنمیگردد تا دوباره زندانی شود. در گذشته گروههایی از دوستان ما برای گشودن راه صلح آمدند، اما همه بازداشت و زندانی شدند. کسی نباید انتظار داشته باشد همان تجربه دوباره تکرار شود.»
سِوِن تأکید کرد تصویب قوانینی یکطرفه و دعوت از افراد برای بازگشت، حتی یک راهحل ناقص نیز محسوب نمیشود.
او گفت: «برای حل مسئله صد ساله از طریق سیاست دموکراتیک، به بازسازی دموکراتیک جمهوری ترکیه نیاز است. ما نمیگوییم همه چیز یکشبه تغییر کند، اما باید گامهای واقعی برداشته شود.»
سِوِن در پایان افزود: «ما تا پایان به خطمشی عبدالله اوجالان پایبند هستیم. سیاست دموکراتیک نیز باید بهصورت جدی و بدون وقفه، مبارزه خود را برای سازماندهی و ساخت جامعه ادامه دهد.»
نظر شما